అక్షరటుడే, వెబ్డెస్క్: Japan Population Crisis | జపాన్.. సాంకేతికతకు మారుపేరు. క్రమశిక్షణకు పరాకాష్ఠ. అణుబాంబుల విధ్వంసం నుంచి ఫీనిక్స్ పక్షిలా లేచిన అజేయ శక్తి. కానీ, నేడు అదే జపాన్ ప్రపంచాన్ని మరో రకమైన ఆశ్చర్యంలోకి నెట్టేస్తోంది.
యుద్ధాలు లేవు, మహమ్మారులు లేవు, కానీ ఆ దేశంలో మనుషులు కనుమరుగవుతున్నారు. అవును, ఆధునిక జపాన్ సమాజం ఒక వింతైన, భయంకరమైన నిశ్శబ్ద సంక్షోభాన్ని ఎదుర్కొంటోంది.
అదే “సెక్స్, ప్రేమ, పెళ్లిళ్లకు యువత దూరమవ్వడం”. 35 ఏళ్లలోపు సగానికి పైగా అవివాహిత మహిళలకు, పురుషులకు అసలు శారీరక అనుభవమే లేదన్న తాజా గణాంకాలు కేవలం ఒక సామాజిక ట్రెండ్ మాత్రమే కాదు, ఒక సామ్రాజ్యపు మనుగడకే సవాలు విసురుతున్న నిశిత సత్యం.
రోబోలను తయారు చేయడంలో నంబర్ వన్గా నిలిచిన దేశం, మనుషులను కనడంలో ఎందుకు వెనుకబడిపోతోంది? రోడ్లపై మనుషుల సందడి తగ్గిపోతూ, వృద్ధాశ్రమాల్లో నిశ్శబ్దం ఎందుకు పెరుగుతోంది? ఈ వింత సంస్కృతి వెనుక ఉన్న సామాజిక కారణాలు, దాని పర్యవసనాలు, ఆ దేశపు అసహాయ తీరుపై ఒక విమర్శనాత్మక విశ్లేషణ.
Japan Population Crisis | రోబోటిక్ జీవితాల్లో నలిగిపోతున్న మనిషి
ఈ పరిస్థితి రాత్రికి రాత్రి ఊడిపడింది కాదు. దశాబ్దాలుగా జపాన్ పెంచి పోషించిన అతివిపరీతమైన కార్పొరేట్ సంస్కృతే నేడు ఆ దేశానికి శాపంగా మారింది.
కరోషి (Karoshi) – పని రాక్షసత్వం: జపనీస్ భాషలో ‘కరోషి’ అంటే “అతిగా పని చేయడం వల్ల చనిపోవడం”. జపాన్ వర్క్ కల్చర్ ఎంత భయంకరంగా ఉంటుందంటే.. అక్కడ ఉద్యోగులు రోజుకు 12 – 14 గంటలు ఆఫీసుల్లోనే గడుపుతారు. వారంతాల్లో కూడా విశ్రాంతి ఉండదు.
పొద్దున్నే లేవడం, లోకల్ రైలు ఎక్కడం, ఆఫీసులో యంత్రంలా పనిచేయడం, రాత్రికి అలసిపోయి ఇంటికి వచ్చి పడుకోవడం— ఇదీ సగటు యువత దినచర్య. ఇలాంటి మెకానికల్ జీవితంలో ప్రేమించడానికి సమయమెక్కడిది? శృంగారంలో పాల్గొనే ఓపికెక్కడిది?
ఆర్ధిక అనిశ్చితి: ఒకప్పుడు జపాన్ కంపెనీలు తమ ఉద్యోగులకు జీవితకాల ఉపాధి భద్రత (Lifetime Employment) ఇచ్చేవి. కానీ, ఆర్థిక సంస్కరణల తర్వాత తాత్కాలిక, కాంట్రాక్ట్ ఉద్యోగాలు పెరిగిపోయాయి.
స్థిరమైన ఆదాయం లేని యువత, టోక్యో లాంటి ఖరీదైన నగరాల్లో పెళ్లి చేసుకుని కుటుంబాన్ని పోషించడం అసాధ్యమని భావిస్తున్నారు. “నా పొట్ట గడవడమే కష్టం, ఇక భార్యాపిల్లల బాధ్యత నాకెందుకు?” అనే నైరాశ్యం యువతలో వేళ్లూనుకుంది.
మహిళల కెరీర్ ఆకాంక్షలు: ఒకప్పుడు జపాన్ మహిళలు పెళ్లి కాగానే ఉద్యోగం వదిలేసి, వంటింటికే పరిమితం కావాలనే నిబంధన ఉండేది.
కానీ, నేటి తరం అతివలు ఉన్నత చదువులు చదివి, కార్పొరేట్ ప్రపంచంలో దూసుకుపోతున్నారు. పెళ్లి చేసుకుంటే తమ కెరీర్ నాశనమవుతుందని, పురుషాధిక్య సమాజంలో మళ్లీ వంటింటికే పరిమితం కావాల్సి వస్తుందనే భయంతో వారు వివాహ బంధాన్ని తిరస్కరిస్తున్నారు.
వర్చువల్ ప్రపంచం: నిజమైన మనుషులతో మాట్లాడటం, వారిని ఒప్పించడం, బంధాలను నిలబెట్టుకోవడం కష్టంగా భావిస్తున్న జపాన్ యువత.. వర్చువల్ రియాలిటీ (VR), యానిమేషన్ పాత్రలు (Anime), రోబోటిక్ భాగస్వాముల వైపు మొగ్గు చూపుతున్నారు.
నిజమైన అమ్మాయితో డేటింగ్ కంటే, మొబైల్ స్క్రీన్పై కనిపించే వర్చువల్ గర్ల్ఫ్రెండ్తో ఛాటింగ్ సుఖంగా ఉందని భావించే విపరీత ధోరణి ఆ దేశంలో పెరిగింది.
Japan Population Crisis | శూన్యంలోకి దేశ భవిష్యత్తు
బంధాల పట్ల చూపిస్తున్న ఈ నిర్లిప్తత జపాన్ను ఊహించని జనాభా సంక్షోభం (Demographic Time Bomb) లోకి నెట్టేసింది.
జననాల రేటు పతనం: ఒక దేశ జనాభా స్థిరంగా ఉండాలంటే ప్రతి మహిళ సగటున 2.1 మంది పిల్లలకు జన్మనివ్వాలి. కానీ, జపాన్లో ఇది ప్రస్తుతం 1.2 కి పడిపోయింది. ఏటా లక్షలాది మంది జనాభా తగ్గిపోతున్నారు.
బడి ఈడు పిల్లలు లేక వేలాది పాఠశాలలు మూతబడుతున్నాయి. డైపర్లు తయారు చేసే కంపెనీలు పిల్లల కోసం కాకుండా.. వృద్ధుల కోసం ఎక్కువగా తయారు చేస్తున్నాయనే చేదు నిజం జపాన్ దుస్థితికి అద్దం పడుతోంది.
ఆర్థిక వ్యవస్థ కుప్పకూలే ప్రమాదం: దేశంలో యువత తగ్గిపోయి, వృద్ధుల సంఖ్య (65 ఏళ్లు పైబడిన వారు) సుమారు 30 శాతానికి చేరింది. దీనివల్ల కంపెనీల్లో పనిచేసేందుకు కార్మిక శక్తి (Labor Force) కరవైంది. పన్నులు కట్టే యువత లేకపోవడం, పెన్షన్లు తీసుకునే వృద్ధులు పెరిగిపోవడంతో దేశ ఆర్థిక వ్యవస్థపై తీవ్ర భారం పడుతోంది.
కోడోకుషి (Kodokushi): జపాన్లో ‘కోడోకుషి’ అనే పదం ఇప్పుడు సర్వసాధారణమైపోయింది. సమాజంతో, కుటుంబంతో ఎలాంటి సంబంధం లేకుండా ఒంటరిగా ఉంటూ.. ఇంట్లోనే చనిపోయి, వారాల తర్వాత కుళ్లిన శవాలుగా బయటపడే దుస్థితి ఇది. ప్రేమ, పెళ్లి లేని జీవితాలు చివరికి ఇలాంటి విషాదాలకే దారితీస్తున్నాయి.
Japan Population Crisis | మేలుకున్నా.. మారని ధోరణి!
సమస్య తీవ్రతను గ్రహించిన జపాన్ సర్కారు గత కొన్నేళ్లుగా రకరకాల ప్రయత్నాలు చేస్తోంది. కానీ, ఆ ప్రయత్నాలన్నీ ‘గోడకు వేసిన సున్నం’ లాగే మారుతున్నాయి.
డేటింగ్ యాప్లకు నిధులు: వినడానికి వింతగా ఉన్నా ఇది నిజం. టోక్యో నగర సర్కారు స్వయంగా ఒక అఫీషియల్ డేటింగ్ యాప్ను ప్రారంభించి, యువతను ప్రేమించుకోమని ప్రోత్సహిస్తోంది.
డబ్బు ఆశ చూపినా లొంగని యువత: పిల్లల్ని కంటే ఉచిత విద్య, వైద్యం, భారీగా నగదు ప్రోత్సాహకాలు ఇస్తామని సర్కారు ప్రకటిస్తున్నా యువత లొంగడం లేదు. “మీరిచ్చే కొద్దిపాటి సాయం కంటే, ఒక బిడ్డను పెంచి పెద్ద చేయడానికి అయ్యే ఖర్చు, పడే ఒత్తిడి చాలా ఎక్కువ” అని యువత ముక్తకంఠంతో చెబుతోంది.
వలసలపై పాత పట్టుదల: జపాన్ సంస్కృతి ప్రకారం వారు పరాయి దేశస్థులను అంత త్వరగా తమ సమాజంలోకి రానివ్వరు. దేశంలో జనాభా తగ్గుతున్నా.. ఇతర దేశాల నుంచి వలసలను (Immigration) ప్రోత్సహించడానికి జపాన్ పాలకులు ఇప్పటికీ సంకోచిస్తున్నారు. ఈ సంప్రదాయవాద ధోరణి సమస్యను మరింత జటిలం చేస్తోంది.
Japan Population Crisis | చట్టాలు కాదు.. సామాజిక మార్పు కావాలి
జపాన్ ఈ సంక్షోభం నుంచి గట్టెక్కాలంటే కేవలం నిధులు కేటాయిస్తే సరిపోదు. వ్యవస్థీకృతమైన మార్పులు రావాలి.
జీవన సమతుల్యత: ఉద్యోగులు ఆఫీసుల్లోనే జీవితాన్ని ముగించే సంస్కృతికి చరమగీతం పాడాలి. ‘రైట్ టు డిస్కనెక్ట్’ (ఆఫీస్ గంటల తర్వాత బాస్ల నుంచి ఫోన్లు రాకుండా ఉండటం) లాంటి చట్టాలు తేవాలి.
వారానికి నాలుగు రోజుల పని దినాల (4-Day Work Week) విధానాన్ని కచ్చితంగా అమలు చేయాలి. అప్పుడే యువతకు సొంత జీవితంపై, బంధాలపై శ్రద్ధ పెట్టే సమయం దొరుకుతుంది.
కుటుంబ వ్యవస్థ: గృహ బాధ్యతలను, పిల్లల పెంపకాన్ని కేవలం మహిళలకే పరిమితం చేయకుండా.. పురుషులు కూడా సమానంగా పంచుకునేలా సామాజిక అవగాహన పెంచాలి.
పురుషులకు సైతం ప్రసవ సెలవులు (Paternity Leave) కచ్చితంగా ఇచ్చేలా కంపెనీలపై ఒత్తిడి తేవాలి. తద్వారా మహిళల్లో పెళ్లి పట్ల ఉన్న భయాలు తొలగిపోతాయి.
వలస విధానాల సరళీకరణ: మారుతున్న కాలానికి అనుగుణంగా జపాన్ తన కఠినమైన వలస చట్టాలను పక్కనబెట్టాలి. విదేశీ యువతను, కార్మికులను ఆహ్వానించి, వారికి పౌరసత్వం కల్పించడం ద్వారా దేశంలో తగ్గుతున్న కార్మిక శక్తిని భర్తీ చేసుకోవాలి.
జపాన్ ఎదుర్కొంటున్న ఈ “నిశ్శబ్ద విప్లవం” కేవలం ఆ దేశానికే పరిమితం కాదు. దక్షిణ కొరియా, చైనాతోపాటు యూరప్లోని పలు దేశాలు కూడా ఇవే అడుగుజాడల్లో నడుస్తున్నాయి.
సాంకేతికత పెరిగి, ఆర్థికంగా ఎంత ఎదిగినా.. మానవ మనుగడకు, ప్రకృతి నియమాలకు విరుద్ధంగా జీవిస్తే ఎలాంటి పతనాన్ని చూడాల్సి వస్తుందో జపాన్ పరిస్థితి ప్రపంచానికి పాఠంగా పేర్కొనవచ్చు.
డబ్బు సంపాదించవచ్చు.. రోబోలను సృష్టించవచ్చు.. కానీ స్పర్శను, ప్రేమను, మానవ అనుబంధాలను ఏ ల్యాబొరేటరీలో తయారు చేయలేం. జపాన్ యువత కళ్లు తెరిచి, వర్చువల్ ప్రపంచం నుంచి బయటకు వచ్చి, నిజమైన జీవితాన్ని ప్రేమించినప్పుడే ఆ దేశ భవిష్యత్తుకు మళ్లీ ప్రాణం వస్తుంది. లేదంటే, సాంకేతిక శిఖరాగ్రాన నిలిచిన ఒక అద్భుత సామ్రాజ్యం, మనుషులు లేక కేవలం రోబోల మ్యూజియంగా మిగిలిపోయే ప్రమాదం ఉంది.
